<title_newspaper="Życie Warszawy">
<title_article="Występ solistów radzieckich">
<author_1="A.H.">
<author_2="">
<language="pl">
<style="press">
<year="1951">
<month="11">
<date="1951-11-09">
<period="d">
<status="1_obieg">
<support="paper">
W dniu 5 listopada, w ramach Miesiąca Pogłębienia Przyjaźni Polsko-Radzieckiej odbył się koncert solistów radzieckich: pianisty Witalego Sieczkina, wiolonczelisty Aleksieja Łaźko, śpiewaczki Marii Zwiezdiny i skrzypka Leonida Kogana. Artyści ci reprezentują najmłodsze pokolenie radzieckiej sztuki odtwórczej — każdy z nich zdobył już laury na międzynarodowych zlotach i konkursach młodzieży muzycznej. Wystąpili oni z obfitym programem, zawierającym utwory klasyczne i współczesne, dzieła kompozytorów rosyjskich, polskich i zachodnio-europejskich.
Najwybitniejszą indywidualnością artystyczną w zespole solistów radzieckich jest niewątpliwie skrzypek, Leonid Kogan, zdobywca pierwszej nagrody na międzynarodowym konkursie dla skrzypków w Brukseli. Artysta ten posiada piękny, ciepły i giętki ton, doskonałą wszechstronną technikę; co jednak uderza w grze tego młodego artysty — to nadzwyczajne skupienie, dbałość o najdrobniejszy szczegół wykonania i głębokie przejęcie się każdym wykonywanym utworem. W wyniku tego, każdy utwór, niezależnie od jego ciężaru gatunkowego podawany jest w formie artystycznie skończonej, doskonałej. Nie ulega wątpliwości, że Leonid Kogan powiększy plejadę wielkich skrzypków światowych, takich, jak Bronisław Huberman, Jehudi Menuchin czy Dawid Ojstrach.
Witali Sieczkin należy do typu pianistów, którzy najpełniej wyżywają się w muzyce romantycznej o zabarwieniu wirtuozowskim — najbardziej odpowiada mu Liszt, którego utwory usłyszeliśmy w efektownym wykonaniu. Mniej była przekonywająca interpretacja Chopina — psuło tu wrażenie zbyt ostre uderzenie i brak przemyślenia treści wykonywanych utworów (2 etiudy — 3 i 4 z op. 10 i na bis — „Kołysanka”).
Bardzo dobre wrażenie pozostawił wiolonczelista Aleksiej Łaźko. Grę jego cechują wszystkie właściwości rosyjskiej szkoły instrumentalnej, które mieliśmy już sposobność poznać w czasie występów czołowych artystów radzieckich: doskonałość opanowania instrumentu od strony technicznej, dbałość o piękno i wyrazistość tonu i bezpośredniość interpretacji. 
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_2>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>